بیشتر دعواهای روابط -چه عاشفانه و چه غیر عاشقانه- از جایی شروع میشه که "الف" فکر می‌کنه اگه فلان کار رو برای "ب" انجام بده، یعنی حمایتش کرده یا دوست داشتن و عشق و تعهدش رو به "ب" ثابت کرده؛ در صورتی که "ب" فکر می‌کنه اگه "الف" در موقعیت دیگری کار دیگری انجام داده بود، دوست داشتنش رو ثابت می‌کرد. حالا "پ"، "ت" یا حتی "ث" ممکنه معتقد باشن و حتی قسم بخورن "الف" واقعا "ب" رو دوست داره ولی خب، این مهم نیست! مهم اینه "ب" مطمئن باشه "الف" دوستش داره!

ممکنه ما توی زندگی فکر کنیم نقشمون رو به خوبی بازی می‌کنیم ولی طرف مقابلمون قواعد بازی رو جور دیگه‌ای بلد باشه! شاید بهتره از این به بعد از آدم‌هایی که دوستشون داریم و در مقابلشون وظایفی داریم بپرسیم "به نظرت من نقشم رو به عنوان پدر، مادر، همسر یا حتی دوست تو، خوب بازی می‌کنم؟" و بهتون قول میدم براتون جواب‌ها شگفت‌انگیز باشه...!

شاید این باعث شه، خیلی از بازی‌ها یه جور دیگه‌ای تموم شه...